Overlay
  • Algemeen
  • Algemeen
  • Algemeen

Marktperspectief

Sprookjes

Voordat ik jullie mee neem in de sprookjes van deze maand wil ik beginnen met een terugblik op het marktperspectief van afgelopen maand. Mijn collega Ruud schreef over ‘Zeepbellen blazen’. Hij stelde zichzelf daarbij onder andere de vraag of de ‘zeepbellen’ die we zien in de financiële markten de mogelijkheid hebben om langzaam leeg te lopen of dat ze, zoals gewoonlijk, uiteen spatten. Deze vraag blijft volgens mij nog altijd open staan, al kan het koersverloop van Bitcoin wel omschreven worden als het knappen van een zeepbel. In de afgelopen maand verloor de digitale munt € 22.000 van zijn waarde. Rest de vraag of Bitcoin aan het eind van het sprookje is gekomen, of dat het een ‘natuurlijke correctie’ betreft op zijn weg naar de nieuwe geldstandaard.

Een ander sprookje die afgelopen maand ten einde lijkt te zijn gekomen betreft de rentevergoeding die onze Nederlandse overheid ontvangt op haar staatsschuld. De 10 jaars Nederlandse Staatsrente doorbrak op 10 mei voor het eerst in lange tijd de grens van 0%. Niet alleen de Staatsrentes zijn afgelopen maand opgelopen. Ook de andere rentestandaarden, met uitzondering van de variabele Euribor rentes, hebben een opgaande trend laten zien. Al waren de ontwikkelingen minder volatiel dan bij de Staatsrentes. Een sector die snakte naar deze rentestijging was toch wel de pensioensector. De oplopende Staatsrente zorgt ervoor dat de verdiscontering van de toekomstige verplichtingen tegen een hogere risicovrije rente mag worden uitgevoerd, waarmee de dekkingsgraden van onze pensioenfondsen plots sterk verbeterden. Goed nieuws voor alle (toekomstige) pensionado’s. Al zou het voor deze groep wel prettig zijn als de rentestijging nog even aanhoud, zodat de dekkingsgraad weer boven de 100% komt.

Nu zijn wij als treasurers natuurlijk voornamelijk bezig met het aantrekken en beheren van vreemd vermogensposities. De stijgende rente van de afgelopen maand hield de gemoederen dan ook goed bezig. Vragen kwamen op als ‘Is dit het einde van het tijdperk van negatieve rente?’ of ‘Moeten we nu zoveel mogelijk onze financieringsbehoefte alvast invullen?’. Logische vragen natuurlijk, al is het gek hoe een psychologische grens van 0% onze gedachten beïnvloedt.

Een, in mijn ogen, relevantere vraag is wat deze ‘rentestijging’ veroorzaakt? Verschillende theorieën zijn afgelopen maand de revue gepasseerd. Zo zouden de opgespaarde gelden, als gevolg van de lagere consumptie tijdens de coronacrisis, een stuwmeer vormen van toekomstige uitgaven. Zodra het economische gemaal weer open wordt gezet, zou de consumptie met een bulderend tempo toenemen. Snellere consumptie lijdt tot hogere prijzen, dus inflatie. De lagere consumptie heeft onze economie nu formeel ook in een recessie gebracht. Deze recessie werd natuurlijk van veraf voorzien en krijgt dan ook relatief weinig aandacht, zeker wanneer we rekening houden met het eerder genoemde stuwmeer zal dit naar verwachting slechts een tijdelijke dip in onze economische groei zijn.

Een andere theorie voor de kanteling in de renteontwikkeling wordt gezocht in het feit dat de Amerikaanse president Biden een ander beleid voert dan zijn voorganger. Om de economische gevolgen van de coronacrisis het hoofd te bieden heeft Biden een pakket aan steunmaatregelen beschikbaar gesteld van $ 1.900 mld. Samen met de andere economische versoepelen wordt de bijdrage van Biden aan de Amerikaanse staatsschuld geschat op ca. $ 4.000 mld. Ter vergelijking, Trump heeft in 4 jaar tijd de staatsschuld met ca. $ 7.000 mld. laten toenemen. De toenemende vraag naar geld vanuit Amerika, zal bij een gelijkblijvend (ruim) aanbod, resulteren in een toename van de prijs van geld. Oftewel, een rentestijging.

Nu moet de toekomst nog maar uitwijzen hoe de rente zich de komende maanden gaat ontwikkelen. Mogelijk dat de recente rentestijging enkel een plottwist bleek in het sprookje van dalende rentetarieven. Sinds de ‘max’ in de Nederlandse Staatsrente van +0,06% op 17 mei is er namelijk wel weer een dalende trend zichtbaar en sinds 25 mei krijgt het sprookje van negatieve rentes voor onze overheid in ieder geval alweer een extra hoofdstuk. Voor iedereen die toch graag in sprookjes blijft geloven sluit ik af met een quote van H. Finkers: ‘Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan. Dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.'

Sebastiaan Smit