Overlay
  • Algemeen
  • Algemeen
  • Algemeen

Marktperspectief

Ons zwembad is lek

Het openbaar zwembad bij ons in het dorp is een beetje lek. Niet zo heel erg, maar na een week of wat begon het toch op te vallen dat het waterpeil harder daalde dan kon worden toegerekend aan verdamping. Na zorgvuldige analyse hadden badmeesters en management gezamenlijk besloten dat het euvel te wijten was aan een tekort aan water. Een scherpe en heldere analyse. De oplossing was dan ook snel gevonden. Anders dan in andere dorpen waar gezocht werd totdat het lek boven tafel was, werd in ons dorpje de waterkraan opengezet. In het begin licht druppelend, maar toen dat niet voldoende soelaas bood, werd de kraan subiet verder opengedraaid. Er werd nog gescandeerd: ’dat alles zou worden gedaan om te voorkomen dat het waterpeil verder zou zakken’.

Waar het water bleef, ze hadden geen idee. Maar het was heerlijk zwemmen. Het vele verse water maakte dat het goed toeven was in ons dorpsbad. Van heinde en verre kwam het publiek om een plonsje te maken. 

Het enthousiasme over de aanvankelijk eenvoudige oplossing verdween snel toen de waterafrekening volgde na maanden van verkwisting. Na rijp beraad met de waterleverancier werd besloten om het water weer terug te geven. De pompen werden omgedraaid en het zwembadwater werd na zorgvuldige filtratie weer teruggeven aan het net. Het werd zo bedacht dat er niet al teveel water werd weggepompt. Genoeg om de waterrekening omlaag te krijgen en voldoende om te kunnen blijven zwemmen. Maar dit laatste werd er niet makkelijk op. Na een aantal bijstellingen werd het waterniveau zodanig dat de volwassenen in schoolslag met de knietjes de bodem raakten. Maar badmeesters en management waren niet voor één gat te vangen en verordonneerden dat borstcrawl vanaf heden de voorgeschreven beweging zou zijn. Probleem opgelost…

In financiële markten krijg je het gevoel dat het er net zo aan toe gaat als hiervoor beschreven. Al onze problemen lossen we op door de kraan iets verder open te zetten, met wat extra liquiditeit. Maar nu de rekening in de vorm van inflatie te hoog oploopt, willen we de kraan weer wat dichtdraaien. Gewend als we zijn aan overvloedige liquiditeit, ontstaan dan de problemen. Zo gaf het IMF op 11 oktober aan dat zij vreesden voor meer Britse toestanden door opdrogen van marktliquiditeit. Wat is er aan de hand? 

Centrale banken hebben al weer even geleden het beleid aangepast naar verkrapping. Het opkoopprogramma wordt niet langer uitgebreid en de rente werd verhoogd. Deze rentestijging zorgde er in Engeland voor dat de derivatenportefeuilles van pensioenfondsen onder water kwamen te staan. In een dergelijke situatie moeten partijen zekerheid verstrekken om het financiële stelsel  te beschermen. Om aan middelen te komen werd door pensioenfondsen besloten tot verkoop van zeer liquide staatsobligaties. De koers hiervan was echter al fors gedaald door de rentestijgingen en daalde nog verder als gevolg van deze paniekverkopen. 

En net als in mijn dorpszwembad waar de kraan verder werd opengezet bedacht de voormalige Britse minister van financiën dat exploitatietekorten op de begroting met de uitgifte van nieuwe staatsobligaties zouden moeten worden gedekt (…). 
Nog meer verkwisting, in de naïeve veronderstelling dat er geen rekening volgt. Nog meer aanbod van staatsobligaties met een nog hogere rente tot gevolg. De vicieuze cirkel werd tot stilstand gebracht door ingrijpen van de Britse centrale bank en het opstappen van de verantwoordelijken.

Waar een borstcrawl nog acceptabel zou kunnen zijn, zijn meer Britse toestanden dat zeker niet. 
Er hoeft maar iets te gebeuren en de kraan wordt weer opengezet. Gaan we ooit weer van de opkoopprogramma’s afkomen? Meer liquiditeit als wondermiddel om het lek maar niet te hoeven dichten, om ook onze volgende crisis te kunnen bezweren?

Richard Wamelink